ಋಷಿ ವೇದವ್ಯಾಸರು ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ರಚಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರು ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಬರೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ? ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹುಡುಕಾಟದ ನಂತರ, ವೇದವ್ಯಾಸರು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಪ್ರಭುವಾದ ಗಣೇಶನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದರು.
"ನಾನು ಹೇಳುವಂತೆ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯಲು ನೀವು ಮಾತ್ರ ಸಮರ್ಥರು, ನನ್ನ ಪ್ರಭು" ಎಂದು ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು.
ವ್ಯಾಸರ ಕೋರಿಕೆಗೆ ಗಣೇಶನು ಕೂಡಲೇ ಒಪ್ಪಿದನು. "ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಷರತ್ತು ಇದೆ," ಅವರು ಹೇಳಿದರು. “ನೀವು ನನಗೆ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ತಡೆರಹಿತವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಬೇಕು. ನೀವು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕ್ಷಣ, ನಾನು ಸಹ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ”
ವೇದವ್ಯಾಸರು ಷರತ್ತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿದರು ಮತ್ತು ದೀರ್ಘವಾದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇದುವರೆಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಅತಿ ಉದ್ದದ ಡಿಕ್ಟೇಷನ್ ಆಗಿತ್ತು. ವ್ಯಾಸರಿಂದ ಹತ್ತು ಮಿಲಿಯನ್ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಲಾಯಿತು, ಅದನ್ನು ಗಣೇಶ ಬರೆದರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಹಾಭಾರತ ವೇದವ್ಯಾಸರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ವಿರಾಮವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಅಲ್ಪವಿರಾಮವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿ ವ್ಯಾಸರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗಣೇಶನಿಗೆ ವಾಕ್ಯವು ಯಾವಾಗ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು ಎಂದು ತಿಳಿದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ಅದನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು.
ವೇದವ್ಯಾಸ ಋಷಿ ಮುದುಕರಾಗಿದ್ದರು. ನಿರಂತರ ಡಿಕ್ಟೇಷನ್ ಅವನನ್ನು ದಣಿದಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಅವರು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರಾಮದ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕಠಿಣ ಪದಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಗಣೇಶನಿಗೂ ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಗಣೇಶನು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವೃದ್ಧ ಋಷಿಯು ಆಳವಾದ ಉಸಿರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಗುಟುಕುತ್ತಾನೆ. ಗಣೇಶನು ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರಿತು ಪದಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನು ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಹಾದಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ, ಅದು ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಈ ಹಾದಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಸನ ವಿರಾಮಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.